आश्रयAashraya — a novel by Sujan Dahal

लेखकको भूमिका — from the author's preface

पूर्वकथा — the opening pages

२०२६, जुन। राति दुई बजे। फोन बज्यो। स्क्रिन उज्यालियो। त्यही स्क्रिन — जुन पाँच वर्षअघि एउटा साँझ “Yes, of course…” लेखिएर उज्यालिएको थियो। आज त्यसमा एउटा तस्बिर थियो। दुलही उनी थिइन्। दुलहा… म थिइनँ। रिस आएन। आँसु आएन। आवाज आएन। केवल एउटा अनौठो शून्यता। त्यो रात मैले सयौँ सन्देश लेखेँ। सयौँ मेटाएँ। अन्त्यमा एउटा मात्र बाँकी रह्यो। दुई शब्द। Be Happy. Send. पाँच वर्ष। एक दिन नपुग्दो। यो कथा यहीँ सकिन्छ। सुरु भने धेरै पहिले भएको थियो। २०२१, जुन २०। एउटा सन्देशबाट। अनि एउटा प्रश्नबाट, जुन मैले त्यतिबेला सोध्नै जानेको थिइनँ — आखिर आश्रय के हो? आश्रय — पूर्वकथा

Lines from the novel, in Nepali and English

A few sentences

• शान्तता र एक्लोपन टाढाबाट उस्तै देखिन्छन्।

  Calm and loneliness look the same from a distance.अध्याय १ : संयोगको एल्गोरिदम

• कहिलेकाहीँ मानिसको सम्पूर्ण जीवन एउटा ठूलो निर्णयले बदलिँदैन। एउटा बटनले बदलिन्छ।

  Sometimes a whole life isn't changed by a large decision. It's changed by a button.अध्याय १

• मानिसका हरेक ‘रुचि’को फेदमा, अलिकति खन्यो भने, एउटा भागाइ भेटिन्छ।

  Dig a little at the root of anything a person calls an interest and you will find something they were running from.अध्याय १

• बाहिर खोजिएको प्रत्येक आश्रय एक दिन भत्किन सक्छ।

  Every shelter you look for outside yourself can fall down one day.लेखकको भूमिका

• पीडाको पनि एउटा उत्तरदायित्व हुँदो रहेछ।

  Pain, it turns out, carries a responsibility of its own.लेखकीय

• मैले पुस्तक लेखिनँ। पुस्तकले मलाई लेख्यो।

  I did not write the book. The book wrote me.लेखकीय

• यो त्यो मानिसको हो, जो अहिले कुनै अपरिचित सहरमा राति दुई बजे फोन हातमा लिएर बसेको छ, र कसलाई फोन गर्ने भनेर सम्झन सकिरहेको छैन।

  This book belongs to whoever is sitting in an unfamiliar city at two in the morning with a phone in their hand, unable to think of anyone to call.अन्तिम पृष्ठ